Jesteś tu:
>
>
>
Gastropareza u chorej na cukrzycę typu 2 – trudności diagnostyczne
Gastropareza u chorej na cukrzycę typu 2 – trudności diagnostyczne
Dr n. med. Ewa Janeczko Sosnowska
Katedra i Klinika Gastroenterologii i Chorób Przemiany Materii, Warszawski Uniwersytet Medyczny
Kierownik: prof. dr hab. med. Waldemar Karnafel
65-letnia otyła chora z cukrzycą typu 2 rozpoznaną przed ok. 13 laty, została przyjęta do kliniki z powodu występujących od kilku dni mdłości, wymiotów treścią pokarmową, bólu w okolicy nadbrzusza i śródbrzusza oraz ogólnego osłabienia. Z powodu podobnych dolegliwości chora przed kilkoma miesiącami zgłosiła się do lekarza rodzinnego, który wysunął podejrzenie zapalenia błony śluzowej żołądka. Chora nie wyraziła wówczas zgody na gastroskopię. Otrzymała antagonistę receptora histaminowego H2. Po ok. tygodniowym leczeniu objawy kliniczne ustąpiły. Ok. 2 miesiące przed rozpoczęciem obecnej hospitalizacji chora zaczęła uskarżać się na wczesne uczucie sytości, mdłości poposiłkowe, okresowe wymioty treścią pokarmową i pieczenie w okolicy zamostkowej bez związku z wysiłkiem, wzdęcia brzucha, uczucie stałego dyskomfortu w okolicy nadbrzusza oraz postępującą utratę masy ciała; w tym okresie schudła ok. 2,5 kg.

Wywiad cukrzycowy


Po rozpoznaniu cukrzycy, przez ok. 3 lata chora, poza dietą, otrzymywała doustne leki hipoglikemizujące, następnie zastosowano insulinoterapię. Przed przyjęciem do kliniki, w warunkach ambulatoryjnych chora otrzymywała ok. 50 j. insuliny na dobę w postaci mieszanki insulinowej 30/70, ok. 30 j. rano i ok. 20 j. wieczorem. Glikemie oznaczane przy pomocy glukometru w warunkach domowych wynosiły: na czczo 160-180 mg/dl, a 2 godziny po śniadaniu 200-220 mg/dl. Chora zwróciła również uwagę na powtarzające się od kilku miesięcy epizody hipoglikemii, zwłaszcza przed południem.
Ponadto od kilku lat z powodu nadciśnienia tętniczego, chora leczona była inhibitorem konwertazy angiotensyny. Przed 3 laty przebyła fotokoagulację siatkówki oka prawego z powodu retinopatii proliferacyjnej. W oku lewym rozpoznano retinopatię prostą.
W badaniach laboratoryjnych wykonanych w izbie przyjęć, stwierdzono nieco podwyższoną aktywność diastazy i lipazy w osoczu krwi oraz hipopotasemię. W badaniu USG ujawniono kamicę żółciową oraz zaleganie w żołądku. W badaniu RTG jamy brzusznej nie stwierdzono cech niedrożności przewodu pokarmowego. Chora skierowana została do kliniki z podejrzeniem odczynu trzustkowego u osoby z kamicą żółciową. 

Postępowanie


W klinice przy przyjęciu w badaniu fizykalnym z odchyleń od stanu prawidłowego stwierdzono: BMI 30,6 kg/m2, czynność serca przyśpieszoną do 88/min, ciśnienie tętnicze podwyższone do 160/90 mmHg, bolesność palpacyjną w okolicy nadbrzusza i śródbrzusza, bez objawów otrzewnowych. Glikemia wynosiła 51 mg/dl, stężenie HbA1c 8,2%. W badaniu endoskopowym górnego odcinka przewodu pokarmowego stwierdzono: zaleganie treści pokarmowej w żołądku, nie ujawniono cech owrzodzenia, obecności przepukliny roztworu przełykowego przepony ani stenozy odźwiernika. W badaniu scyntygraficznym jamy brzusznej po spożyciu stałego, znakowanego posiłku stwierdzono zaleganie poposiłkowe w żołądku, co potwierdzono w badaniu RTG pasażu przewodu pokarmowego. Nie ujawniono innych objawów neuropatii układu autonomicznego ani cech polineuropatii. Nie wykryto także innych (poza retinopatią) przewlekłych powikłań cukrzycy.
W leczeniu początkowo zastosowano dietę ścisłą, płyny z suplementacją potasu i.v. oraz lek propulsacyjny i.v. Wymioty ustąpiły, zmniejszyły się bóle brzucha oraz nastąpiła normalizacja parametrów biochemicznych. Rozpoczęto żywienie drogą doustną. Zmodyfikowano terapię cukrzycy. Jako leczenie dietetyczne zastosowano dietę cukrzycową niskokaloryczną, w postaci 6 posiłków na dobę o niewielkiej objętości i konsystencji papkowatej, składających się z produktów ubogoresztkowych, z dużą zawartością płynów bogatoelektrolitowych. Zmodyfikowano insulinoterapię wprowadzając leczenie 4 iniekcjami insuliny na dobę (insulinę szybko działającą przed śniadaniem, obiadem i kolacją oraz insulinę o pośrednim okresie działania o godzinie 22). Uzyskano poprawę wyrównania metabolicznego. W czasie hospitalizacji nie obserwowano epizodów hipoglikemii. Zapotrzebowanie na insulinę zmniejszyło się do ok. 40 j. na dobę. Wprowadzono leki prokinetyczne stosowane przed posiłkami oraz przed snem, po których stopniowo ustąpiły dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.

Komentarz


Rozpoznanie gastroparezy ustalono na podstawie objawów klinicznych, złego metabolicznego wyrównania cukrzycy z jednoczesnymi epizodami hipoglikemii oraz wykazania zwolnionego opróżniania żołądka z pokarmów stałych. Obecność tego powikłania należy zawsze brać pod uwagę, zwłaszcza u chorego z wieloletnią cukrzycą, u którego występują objawy świadczące o patologii górnego odcinka przewodu pokarmowego, szczególnie, gdy towarzyszą im objawy nieprawidłowego (opóźnionego) wchłaniania glukozy z przewodu pokarmowego. Prawidłowe postępowanie terapeutyczne obejmujące z jednej strony poprawę motoryki przewodu pokarmowego, z drugiej leczenie cukrzycy zapobiegające hiperglikemii i minimalizujące możliwość hipoglikemii, daje szansę na wyeliminowanie lub złagodzenie dolegliwości i poprawę wyrównania metabolicznego cukrzycy.

Zaciekawił Cię powyższy przypadek kliniczny? A może nie zgadzasz się z jego autorem? Podziel się swoją opinią i podyskutuj z innymi użytkownikami serwisu Diabetologiaonline.pl.


Dodaj komentarz

Pola oznaczone * są wymagane.
Słowa kluczowe:
Pokaż
diabeTECH
Nota prawnaPolityka prywatnościRedakcja serwisuKontakt z redakcjąMapa serwisuZgłoś uwagi