Jesteś tu:
>
>
>
Znaczenie modyfikacji leczenia w wyrównaniu metabolicznym cukrzycy typu 2
Znaczenie modyfikacji leczenia w wyrównaniu metabolicznym cukrzycy typu 2
Dr n. med. Ewa Janeczko-Sosnowska
Katedra i Klinika Gastroenterologii i Chorób Przemiany Materii Akademii Medycznej w Warszawie
Kierownik: prof. dr hab. med. Waldemar Karnafel

66‑letnia chora została przyjęta do Kliniki z powodu utrzymującej się od około 2 miesięcy glikemii 250‑300 mg/dl. Stężenie HbA1c wynosiło 9,3%. Modyfikowanie doustnego leczenia hipoglikemizującego przez lekarza POZ było nieskuteczne. Cukrzycę rozpoznano przed 8 laty podczas hospitalizacji z powodu ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego (przebyła wówczas cholecystektomię). Po zakończeniu hospitalizacji leczona była pochodną sulfonylomocznika. W trakcie dotychczasowego przebiegu choroby wartości glikemii utrzymywały się nieznacznie powyżej zalecanych wartości, zarówno oznaczane w czasie samokontroli, jak i podczas wizyt u lekarza POZ. Chora stosowała dietę cukrzycową. Stroniła jednak od ćwiczeń fizycznych, od kilkunastu lat była otyła. Po rozpoczęciu leczenia cukrzycy przybrała na wadze około 5 kg. Wskaźnik masy ciała wynosił 31,6 kg/m2, a wskaźnik talia/biodro 1,23. Przed 3 laty przebyła zawał przedniej ściany mięśnia serca, leczony pierwotną angioplastyką wieńcową z implantacją stentu do gałęzi przedniej zstępującej. Po przebyciu zawału przewlekle otrzymywała lek β-adrenolityczny, antyagregacyjny i statynę. Z powodu nadciśnienia tętniczego
leczona była ponadto od kilkunastu lat inhibitorem konwertazy angiotensyny. Według relacji chorej, wykonane przed rokiem badania przesiewowe w kierunku retinopatii i nefropatii były negatywne. W leczeniu cukrzycy, poza pochodną sulfonylomocznika, od około miesiąca stosowano metforminę. Chora zaprzeczała, by występował wielomocz, wzmożone pragnienie, utrata masy ciała i świąd.

W momencie przyjęcia do Kliniki glikemia wynosiła 304 mg/dl. Nie stwierdzono cech kwasicy ketonowej ani podwyższonego stężenia mleczanu w osoczu krwi. Rozpoczęto intensywną insulinoterapię – 4 iniekcje na dobę: 3 razy na dobę przed głównymi posiłkami (śniadanie, obiad, kolacja) podawano preparat insuliny krótko działającej, a o godz. 22 insulinę o pośrednio długim okresie działania. Uzyskano dobre wyrównanie metaboliczne. Chora początkowo nie wyrażała zgody na wdrożenie stałej insulinoterapii, pomimo że w badaniach laboratoryjnych stwierdzono znacznie obniżone stężenie peptydu C, zarówno na czczo, jak i po posiłku. Po przeprowadzeniu wielokrotnych edukacyjnych rozmów, chora wyraziła zgodę na konwencjonalną terapię insuliną, tj. podawanie insuliny pod postacią gotowych mieszanek w dwóch wstrzyknięciach na dobę. Rozpoczęto zatem skojarzone leczenie cukrzycy insuliną oraz metforminą. Uzyskano zadowalające wyrównanie metaboliczne. W czasie hospitalizacji, poza stabilną chorobą niedokrwienną serca, hipercholesterolemią oraz nadciśnieniem tętniczym nie stwierdzono innych przewlekłych powikłań cukrzycy. Wypisana została do domu z zaleceniem stosowania:
  • diety cukrzycowej z ograniczeniem kaloryczności do 1500 kcal na dobę, ograniczeniem soli kuchennej oraz tłuszczów zwierzęcych,
  • 30 j. insuliny w postaci mieszanki 30/70: 30% insuliny krótko działającej i 70% o pośrednim czasie działania w proporcjach 60% dawki przed śniadaniem i 40% przed kolacją,
  • metforminy 3 razy 500 mg na dobę,
  • oraz kontynuowania dotychczasowego leczenia lekiem β-adrenolitycznym, antyagregacyjnym, inhibitorem konwertazy angiotensyny i statyną.
 

Rozpoznanie


Niewyrównana cukrzyca typu 2 w okresie późnej nieskuteczności pochodnych sulfonylomocznika leczona obecnie insuliną z metforminą, powikłana chorobą dużych naczyń (choroba wieńcowa stabilna – stan po zawale przedniej ściany mięśnia serca leczonym pierwotną angioplastyką z implantacją stentu do gałęzi przedniej zstępującej) u osoby z otyłością brzuszną, nadciśnieniem tętniczym i hipercholesterolemią. Stan po cholecystektomii sprzed 8 lat.
Po 6 miesiącach leczenia ambulatoryjnego uzyskano obniżenie stężenia HbA1c do 7,2%, normalizację glikemii oraz  redukcję masy ciała o 5,5 kg.

Komentarz


Jednym z najważniejszych celów leczenia cukrzycy jest zapobieganie przewlekłym powikłaniom. W wielu badaniach wykazano, że prawidłowa terapia hamuje ich rozwój. Jednym z biochemicznych wykładników wyrównania metabolicznego cukrzycy jest stężenie HbA1c. Zwiększa się ono wraz ze wzrostem stężenia glukozy w osoczu krwi. Zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego monitorowanie tego parametru powinno polegać na oznaczeniu wartości HbA1c co 3 miesiące, jeżeli HbA1c ≥7,0%, a po osiągnięciu wartości powyżej 7,0% co 6 miesięcy. Należy dążyć do osiągnięcia stężenia HbA1c mniejsze/równe 6,5% lub 6,1%. U opisanej chorej w ciągu 6 miesięcy osiągnięto obniżenie stężenia HbA1c o 2,1% dzięki reedukacji i modyfikacji terapii. Wprowadzenie do leczenia metforminy przyczyniło się także do redukcji masy ciała.

Zaciekawił Cię powyższy przypadek kliniczny? A może nie zgadzasz się z jego autorem? Podziel się swoją opinią i podyskutuj z innymi użytkownikami serwisu Diabetologiaonline.pl.


Dodaj komentarz

Pola oznaczone * są wymagane.
Słowa kluczowe:
Pokaż
Nota prawnaPolityka prywatnościRedakcja serwisuKontakt z redakcjąMapa serwisuZgłoś uwagi