Jesteś tu:
>
>
>
Wybór metody leczenia świeżo rozpoznanej cukrzycy u chorego z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C
Wybór metody leczenia świeżo rozpoznanej cukrzycy u chorego z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C
Dr n. med. Jacek Rzeszotarski
Klinika Chorób Wewnętrznych, 10 Wojskowy Szpital Kliniczny w Bydgoszczy
Kierownik: dr n. med. Krzysztof Komorowski

58-letni chory po przebytym wiele lat temu zabiegu kardiochirurgicznym korekty ubytku przegrody międzykomorowej i z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C został skierowany do Kliniki z powodu występującego od kilku tygodni wielomoczu, wzmożonego pragnienia, postępującego osłabienia oraz utraty masy ciała. Przewlekłe zapalenie wątroby typu C rozpoznano przypadkowo 3 lata temu. w poradni chorób zakaźnych wykonano diagnostykę, potwierdzono obecność RNA HCV metodą PCR i zalecono roczną terapię interferonem. Po zakończonym leczeniu interferonem uzyskano ujemną wiremię, potwierdzoną wynikami PCR. Wywiad rodzinny odnośnie cukrzycy dodatni – ojciec chorował na cukrzycę typu 2.
Przy przyjęciu stwierdzono u pacjenta odchylenia od stanu prawidłowego: BMI 28,6 kg/m2, poranną glikemię 205 mg%, stężenie HbA1c 9,8%, peptyd C 1,61 ng/ml, leukopenię niewielkiego stopnia ze względną limfocytozą, podwyższoną aktywność aminotransferaz (AspAT 94 U/l, AlAT 150 U/l). w badaniu USG jamy brzusznej zaobserwowano następujące nieprawidłowości: wątroba o dyskretnie podwyższonej echogeniczności, w prawym płacie wątroby podprzeponowo drobna torbiel o średnicy 8 mm. Po uzyskaniu zgody chorego rozpoczęto podawanie insuliny cztery razy na dobę: analog szybko działający bezpośrednio przed posiłkami i insulinę NPH w porze wieczornej. Edukacja chorego i zastosowanie odpowiedniej diety zmniejszyło zapotrzebowanie na insulinę. Odstawiono intensywną insulinoterapię i rozpoczęto terapię za pomocą analogu bezszczytowego, glarginy, w dawce 12 j. około godziny 22.00. Po zastosowanym leczeniu dolegliwości ustąpiły oraz uzyskano pożądane wartości glikemii. Szóstego dnia hospitalizacji dobowe wahania glikemii wynosiły od 88 mg% do 137 mg% (ryc. 1). Nie obserwowano spadków glikemii w ciągu dnia i w nocy. Po zakończeniu hospitalizacji chory został skierowany do dalszego leczenia w poradni diabetologicznej i hepatologicznej.



Komentarz
Coraz częściej wskazuje się na istnienie ścisłego związku między cukrzycą a przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Z jednej strony wirus HCV może prowadzić do uszkodzenia komórek β wysp trzustkowych, a z drugiej – cukrzyca może być następstwem uszkodzenia wątroby w przebiegu przewlekłego procesu zapalnego tego narządu. Wśród zarażonych wirusem zapalenia wątroby typu C ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 jest największe u pacjentów młodszych (wiek <40 lat), mających dodatni wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy, z nadwagą lub otyłością. Udowodniono, że nadwaga bądź otyłość w połączeniu z zakażeniem HCV podnoszą ryzyko zachorowania na cukrzycę trzykrotnie. Nie bez znaczenia jest też diabetogenny wpływ terapii z użyciem interferonu α. Jedyną bezpieczną i skuteczną metodą leczenia hipoglikemizującego u chorych z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C pozostaje insulinoterapia. W tej grupie pacjentów nie należy stosować doustnych leków hipoglikemizujących, ponieważ mogą one wywierać dodatkowy efekt hepatotoksyczny. Początkowo u opisanego chorego stosowano intensywną insulinoterapię metodą wielokrotnych wstrzyknięć, a po zmniejszeniu zapotrzebowania na insulinę zastosowano jedynie bezszczytowy analog insuliny, dzięki czemu uzyskano stopniowe obniżenie glikemii średnio o ponad 100 mg%. Ze względu na zachowane wydzielanie insuliny przez komórki β wysp trzustkowych, ocenione poprzez oznaczenie peptydu C, nie było potrzeby stosowania insuliny krótko działającej okołoposiłkowo. Podawanie preparatu w godzinach wieczornych umożliwiło zmniejszenie hiperglikemii porannej. Unikalny bezszczytowy profil działania glarginy zminimalizował ryzyko wystąpienia hipoglikemii, będącej częstym problemem u chorych ze schorzeniami wątroby, którzy jednocześnie wymagają leczenia przeciwcukrzycowego. Wszystkie badania wskazują, że glargina jest dobrze tolerowana i u większości pacjentów kontrola cukrzycy jest znacznie lepsza w porównaniu z insuliną NPH stosowaną raz czy dwa razy dziennie. Jednocześnie udokumentowano, że lek ten działa całą dobę i może ściśle naśladować złoty standard, jakim jest pompa do ciągłego podskórnego wlewu insuliny (CSII).
Zaciekawił Cię powyższy przypadek kliniczny? A może nie zgadzasz się z jego autorem? Podziel się swoją opinią i podyskutuj z innymi użytkownikami serwisu Diabetologiaonline.pl.


Dodaj komentarz

Pola oznaczone * są wymagane.
Słowa kluczowe:
Pokaż
Nota prawnaPolityka prywatnościRedakcja serwisuKontakt z redakcjąMapa serwisuZgłoś uwagi