Jesteś tu:
>
>
>
Przykłady zastosowania glulizyny w terapii chorych na cukrzycę typu 2
Przykłady zastosowania glulizyny w terapii chorych na cukrzycę typu 2
Dr n. med. Grażyna Cieślik
NZOZ Ośrodek Leczenia Schorzeń Cywilizacyjnych Zespół Poradni Specjalistycznych w Krakowie

W 2010 roku liczba osób chorych na cukrzycę wynosiła 215 milionów. Według prognozy WHO w 2030 roku liczba ta zwiększy się do 366 milionów. Dane te dotyczą zwłaszcza cukrzycy typu 2, która stanowi 85–90% wszystkich przypadków zaburzeń gospodarki węglowodanowej. W naturalnym przebiegu choroby, niezależnie od typu cukrzycy, wraz z upływem czasu jej trwania rozwijają się późne powikłania naczyniowe o typie mikro- i makroangiopatii. Powikłania stanowią najistotniejszy problemem współczesnej diabetologii i pogarszają jakość życia chorych.
Przewlekła hiperglikemia oprócz predyspozycji genetycznych jest kluczowym czynnikiem prowadzącym do powstania i progresji powikłań naczyniowych. Wskazują na to dostępne badania obserwacyjne i interwencyjne. W cukrzycy typu 2 zbyt wysokie stężenie glukozy we krwi jest konsekwencją wielu procesów patogenetycznych prowadzących do insulinooporności i dysfunkcji komórki β trzustki w zakresie endogennego wydzielania insuliny. Dążenie do normoglikemii, poza normalizacją ciśnienia tętniczego, utrzymywaniem prawidłowej gospodarki lipidowej i masy ciała, ma kluczowe znaczenie w prewencji lub hamowaniu progresji powikłań naczyniowych. Postępowanie takie jest zgodne z zaleceniem wielokierunkowego i całościowego leczenia cukrzycy typu 2.
Decyzję o wyborze grupy leków lub leku z danej grupy w celu rozpoczęcia lub modyfikacji dotychczasowego leczenia hiperglikemii powinna poprzedzać dogłębna analiza stanu zdrowia uwzględniająca zarówno insulinooporność, zaburzenia wydzielania insuliny, jak i aktualną wartość glikemii.
Przyjmuje się, że co pięć lat około 1/3 chorych na cukrzycę leczonych lekami doustnymi wymaga zmiany kuracji – wprowadzenia insuliny. Insulinoterapia jest niezbędna przeciętnie u około 20% wszystkich chorych na cukrzycę. Współczesne potrzeby i kryteria leczenia cukrzycy sprawiają, że dążymy do tworzenia nowoczesnych algorytmów insulinoterapii dysponując ofertą nowych preparatów insulin i ich analogów uzyskiwanych metodą rekombinacji genetycznej. Wprowadzenie do leczenia analogów insuliny ludzkiej jest jednym z największych osiągnięć w terapii cukrzycy. Analogi insuliny, jeśli stosowane są w odpowiedni sposób, charakteryzują się lepszym profilem bezpieczeństwa. Naśladują one fizjologiczne wydzielanie insuliny podczas stosowania intensywnej insulinoterapii.
Pojawienie się na rynku nowych preparatów analogów insulinowych pozwoliło na poprawę standardów i sposobów insulinoterapii, co może mieć pozytywny wpływ na jakość opieki diabetologicznej w Polsce. Leczenie powinno być zawsze korzystne dla pacjenta i skutkować polepszeniem warunków życia, bez zwiększenia częstości epizodów hipoglikemii. Szybko działające analogi insulinowe – aspart, lispro, glulizyna – umożliwiają zastosowanie bardziej zaawansowanych schematów leczenia. Mają one na celu pokrycie zwiększonego zapotrzebowania na insulinę będącego skutkiem spożywania przekąsek lub nieregularnych posiłków w przypadku mobilnych pacjentów.
U chorych na cukrzycę typu 2 możliwe jest osiągnięcie dobrego wyrównania metabolicznego bez epizodów ciężkich hipoglikemii. Warunkiem skutecznego leczenia są: edukacja pacjentów i ich rodzin, systematyczna samokontrola glikemii, leczenie uwzględniające podłoże patofizjologiczne hiperglikemii i dostosowanie terapii do zmieniającego się zapotrzebowania na insulinę endo-, jak i egzogenną. Przewlekła insulinoterapia może skutkować przyrostem masy ciała i indukcją jatrogennego zespołu metabolicznego.
Poniżej przedstawiono przypadki dwóch pacjentów chorych na cukrzycę typu 2. Zostali oni skierowani do poradni diabetologicznej z powodu nieskuteczności dotychczasowej insulinoterapii preparatami insuliny ludzkiej o zbliżonej charakterystyce cech klinicznych i konstytucjonalnych, którym modyfikowano leczenie poprzez zastosowanie analogu insulinowego szybko działającego – glulizyny i długo działającego – glarginy. Wybrane parametry kliniczne porównano po 3 miesiącach od zmiany leczenia.
Pacjentka lat 67, z 18-letnim wywiadem cukrzycy typu 2 leczona była do tej pory insuliną ludzką. W badaniach przedmiotowych wykazano: masę ciała 93 kg, wzrost 165 cm, BMI 35 kg/m2. Rozpoznano obecność polineuropatii oraz nadciśnienia tętniczego. W czasie stosowania insuliny ludzkiej w dawce dobowej 84 j. przyjmowanej w postaci czterech wstrzyknięć u pacjentki stwierdzono: poziom glikemii na czczo 140 mg%, poziom HbA1c 8,1%. Po zmodyfikowaniu leczenia i zastosowaniu szybko działającego analogu insuliny w dawce 76 j. na dobę, glikemia na czczo zmniejszyła się do 124 mg%, natomiast odsetek hemoglobiny glikowanej – do 7,6%. Hipoglikemia u chorej, zarówno przed, jak i po zmianie sposobu leczenia, występowała rzadko.
70-letni pacjent na cukrzycę typu 2 chorował od 33 lat. Badaniem przedmiotowym stwierdzono: masę ciała 85 kg, wzrost 164 cm, BMI 31 kg/m2. z przewlekłych powikłań cukrzycy rozpoznano polineuropatię oraz nadciśnienie tętnicze. Dotychczasowy sposób leczenia cukrzycy u chorego polegał na przyjmowaniu 96 j. insuliny ludzkiej w czterech wstrzyknięciach na dobę. Wyniki jego badań wykazywały wówczas glikemię na czczo 170 mg% oraz HbA1c 8,5%. Modyfikacja insulinoterapii polegająca na zastosowaniu szybko działającego analogu insuliny w dobowej dawce 84 j. doprowadziła do spadku glikemii na czczo do 132 mg% oraz odsetka HbA1c do 8,1%. U pacjenta przestały też występować, rzadkie do tej pory, hipoglikemie.

Charakterystyka glulizyny – preparatu szybko działającego analogu insuliny
Glulizyna jest szybko działającym analogiem insuliny, którą uzyskuje się techniką rekombinacji DNA z białka produkowanego przez bakterie Escherichia coli. Lek ten utrzymuje się w postaci monomerów z możliwością szybkiego efektu hipoglikemizującego. Glulizyna jest skuteczna przy podaniu przed lub po posiłku. Zastosowanie glulizyny w zaprezentowanych przypadkach chorych na cukrzycę typu 2 pozwoliło na:
1. Zapewnienie lepszej kontroli glikemii przez szybsze obniżanie stężenia glukozy we krwi u chorych na cukrzycę, niż przy wcześniej stosowanych krótko działających preparatach insuliny ludzkiej.
2. Zapewnienie lepszej skuteczności kontroli glikemii (większe obniżenie wartości HbA1c) i większe bezpieczeństwo (mniejsza częstość hipoglikemii), przy mniejszym dobowym zapotrzebowaniu na insulinę (ograniczanie hiperinsulinizmu egzogennego).
3. Zapewnienie większej swobody w planowaniu posiłków i codziennych zajęć.
Oceniane preparaty analogów insulinowych są w pełni uprawnione do szerszego stosowania praktycznego w leczeniu cukrzycy.
Zaciekawił Cię powyższy przypadek kliniczny? A może nie zgadzasz się z jego autorem? Podziel się swoją opinią i podyskutuj z innymi użytkownikami serwisu Diabetologiaonline.pl.


Dodaj komentarz

Pola oznaczone * są wymagane.
Słowa kluczowe:
Pokaż
diabeTECH
Nota prawnaPolityka prywatnościRedakcja serwisuKontakt z redakcjąMapa serwisuZgłoś uwagi