Jesteś tu:
>
>
>
Wysiłek fizyczny a cukrzyca
Część 2. Zasady wyboru aktywności fizycznej
Wysiłek fizyczny a cukrzyca
Część 2. Zasady wyboru aktywności fizycznej
Dr Barbara Kopff
Zakład Medycy Sportowej, Katedra Medycyny Społecznej i Zapobiegawczej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi
Każdy chory na cukrzycę może wybrać odpowiednią dla siebie aktywność fizyczną. Powinien on jednak pamiętać, że nie każdy rodzaj wysiłku jest dlań odpowiedni.
Cukrzyca typu 1 bez powikłań nie stanowi przeciwwskazania do żadnego rodzaju aktywności fizycznej. Osoba z takim rozpoznaniem może uprawiać praktycznie każdy sport, nawet wyczynowo. Wymaga to od chorego systematyczności i odpowiedzialności w samokontroli i dawkowaniu insuliny. W zamian zapewnia nie tylko radość i ogromną przyjemność z uprawiania sportu, ale również dobre wyrównanie cukrzycy i ochronę przed późniejszym rozwojem powikłań choroby.
Przystępujący do ćwiczeń fizycznych pacjenci chorzy na cukrzycę typu 2 i chorzy, u których występują powikłania cukrzycy bądź choroby towarzyszące, muszą uwzględnić ograniczenia z tego wynikające. Dotyczą one rodzaju i intensywności podejmowanego wysiłku. Umiarkowany ruch, np. niedługie i nieforsowne spacery czy przejażdżki rowerowe po płaskim terenie, jest wskazany praktycznie dla każdego.
Ćwiczenia niewskazane w przypadku występowania późnych powikłań
  • W przypadku retinopatii cukrzycowej przeciwwskazany jest wysiłek, któremu towarzyszą gwałtowne zwyżki ciśnienia tętniczego związane z natężeniem się i wstrzymywaniem oddechu, ćwiczenia związane ze skłonami głowy poniżej pasa, a w razie zaawansowanych zmian w dnie oka także podskoki, gwałtowne uderzenia, jak podczas gry w tenisa i wysiłki o większej intensywności. Gdy naczynia na dnie oka są bardzo zmienione, wysiłek ten może spowodować ich uszkodzenie, krwawienie, a nawet utratę wzroku.
  •  W przypadku neuropatii wegetatywnej nie należy podejmować wysiłku związanego z szybkimi zmianami pozycji ciała i tempa ruchu, a także wysiłków w skrajnych temperaturach. Układ krążenia może nie nadążyć za błyskawicznie zmieniającymi się potrzebami organizmu, czego skutkiem bywa omdlenie.
  • W przypadku stopy cukrzycowej lub zaburzeń czucia w stopach w wyniku neuropatii czuciowej nie należy odbywać długich marszów, ćwiczeń w pozycji stojącej, na stopniu, na bieżni, ze względu na bardzo duże ryzyko uszkodzenia stóp. W takiej sytuacji należy wybrać np. pływanie, ćwiczenia w wodzie bądź jazdę na rowerze.
Przed rozpoczęciem nowej, bardziej intensywnej aktywności fizycznej (uprawianie sportu wyczynowego, uczestnictwo w zajęciach fitness klubu) chory na cukrzycę powinien poradzić się swojego lekarza. Należy przeprowadzić diagnostykę (kontrolę) późnych powikłań cukrzycy (badanie dna oka, badanie stóp, testy wykrywające neuropatię wegetatywną). U większości pacjentów wskazane jest przeprowadzenie elektrokardiograficznej próby wysiłkowej, która pomoże określić stan układu krążenia oraz wydolność fizyczną, a przez to ustalić wachlarz odpowiednich i bezpiecznych ćwiczeń.
Wybierając rodzaj aktywności fizycznej należy uwzględniać upodobania chorego – tylko wtedy nie będzie problemów z systematycznością treningów, która jest bardzo ważna dla osiągnięcia korzyści z aktywności fizycznej. Częstotliwość wysiłku trzeba dostosować do aktualnego stanu zdrowia i kondycji pacjenta.

Nota prawnaPolityka prywatnościRedakcja serwisuKontakt z redakcjąMapa serwisuZgłoś uwagi